Keffertjes, voetbalplaatjes, guerrillahova's en het woord van god

By LuNaTiC on Tuesday 10 November 2009 12:04 - Comments (6)
Category: -, Views: 3.006

dit is alweer een oudje, maar om toch maar even m'n eerste nutteloze blogpost te compenseren ;)

Wat hebben deze dingen met elkaar te maken, zou je denken. Niet zoveel is het antwoord in eerste instantie. En toch zijn ze enigszins verweven in dit verhaal.

Enige tijd geleden liep ik over Hoog-Catharijne, met de roltrap naar beneden, richting de tram. Meestal staat er een stuiterende neger met een een klein, vals gestemd gitaartje op de snaren te rammen, hopende op een kleine aalmoes. Nu ben ik altijd wel van mening dat zwervers óók gewoon hun geld moeten verdienen. Ik snap dat niet alle mensen voor een dergelijk bestaan hebben gekozen, maar aan de andere kant hoef je in Nederland ook niet zo te leven, is mijn overtuging. Als je jezelf dan echt niet wil laten helpen, doe dan in elk geval iets om je drank- of drugsverslaving te verdienen. Verkoop de Straatkrant, ga muziek maken, entertain mensen. Zoiets. Maar dat terzijde.

De vrolijke stuiterende neger stond er dus niet. Beneden aan de roltrap zat echter wel iemand. Sinds enige tijd zit er wel eens een vrij jonge vrouw, op het oog van Oost-Europese afkomst (ze doet me altijd een beetje denken aan een zigeunerin), op haar accordeon te spelen. Niets op tegen, zeker niet omdat het nog redelijk muzikaal klinkt ook. Maar die dag zag ik dat ze nog iets anders bij zich had. Een keffertje. Een puppy waarvan ik het ras niet meteen kon vaststellen, maar een chihuahua zou een goede gok zijn. Met een riem aan een paal gebonden zat het piepklein hondje doodstil naast haar. En dat is zielig. Want keffertjes moeten druk doen en keffen. Maar dit keffertje zat enkel iedereen met grote zielige bambi-ogen aan te staren.

Ik kreeg even medelijden met het hondje. Waar had hij het aan verdiend om daar de hele dag te moeten zitten? Moeten deze hondjes niet stoer in de gang de post aan stukken proberen te scheuren, bij het uitlaten grotere honden in de kuiten bijten of gewoon gezellig op schoot bij het oude omaatje om af en toe een stukje gebak toegeschoven te krijgen? Maar het werkte voor de vrouw. Waar vrijwel alle mensen de vrolijke neger normaal gesproken keihard voorbij liepen, gooiden er redelijk veel mensen (vooral vrouwen) wat kleingeld in de koffer, terwijl zij allang geen muziek meer aan het maken was. Ik bekeek het tafereel van een afstandje en terwijl de meeste vrouwen alleen maar “aaahw…” konden uitbrengen, was ‘dierenmishandeling’ het enige wat in mij opkwam.

Wat zou ik hier aan kunnen doen. Politie? Dierenbescherming? Uiteindelijk besloot ik het maar op zijn beloop te laten. Hoewel het hondje er zielig uit zag, en ik veel betere omstandigheden voor het arme beestje zou kunnen bedenken, wees verder niets op fysieke dierenmishandeling. Veel zou het dus niet uithalen om er iets aan te doen. Maar ik vond het een schrijnend beeld dat dit hondje werd gebruikt om extra medelijden op te wekken. Was het niet voor de vrouw, dan wel voor het hondje zelf.

Over emotionele chantage gesproken. Het is geen geheim dat collecteurs voornamelijk in hondenweer langs de deuren gaan. Zit je lekker in je joggingsbroek met de kachel aan onder het genot van een kopje thee naar de Tros te kijken (oke, misschien wat overdreven), komt er iemand van de Nierstichting. Doorweekt van de regen en gehavend door hagelstenen als eieren. Wie kan er nog een kleine bijdrage weigeren? Ik niet in elk geval.

Mijn collega is ook collecteur van één of ander goed doel en overwoog zijn zoontje mee te nemen. Die spaarde namelijk AH-voetbalplaatjes. Kon hij zijn album compleet proberen te krijgen (lees: bij elkaar bedelen). En is toch schattig, zo’n guitig jochie bij het collecteren? Een keffertje maar dan in menselijke vorm. Uiteindelijk heeft hij hem toch maar thuis gelaten, maar van mij had het gemogen. Laatste twee vormen zijn immers vrij onschuldige manieren om geld in te zamelen. En hoe dan ook, het gaat altijd naar een goed doel. Dan liever naar een goed doel in plaats van een fles vodka of een shotje heroïne.

Dan de Jehova’s. Het was alweer een tijdje geleden dat ik een Jehova’s getuige in het wild heb mogen spreken. De cliché’s zijn niet allemaal waar. Ze zullen geen voet tussen je deur zetten. Ze zullen niet eindeloos doordrammen als je geen interesse hebt. Wél bellen (of in dit geval kloppen, aangezien mijn bel nog steeds niet is gemaakt /Samson mode) ze je blijkbaar nog steeds vroeg op je zaterdagochtend je bed uit terwijl je nog in coma lag van de vorige dag. Nu ben ik wel wat katers gewend, dus heb daar geen medelijden mee.

Ik deed de deur open en zag een oude man met een stapeltjes folders in zijn ene hand. Aan zijn andere hand had hij een klein meisje met het syndroom van Down. Ik verontschuldigde me dat het zo lang duurde voor ik open deed, aangezien ik nog diep in dromenland lag te ronken. Waarop hij zich weer voor het vroege tijdstip excuseerde en meteen zijn verhaal begon. Toen ik met mijn slaapdronken hoofd eindelijk door had dat het een Jehova’s getuige was, bedankte ik vriendelijk voor zijn verhaal en zei dat ik geen interesse had. Hij probeerde me nog wel een foldertje in mijn hand te drukken, maar ik zei dat hij deze beter voor iemand anders kon bewaren. Direct en eerlijk, maar het komt toch meteen op de stapel met oud papier terecht. Hij bedankte me voor m’n eerlijkheid en had respect voor mijn reactie, en ik ging weer naar binnen. Even later schoot dat keffertje ineens weer door mijn gedachten.

Nu schrik ik op zich niet van een kind met het syndroom van Down. Ook gewoon kinderen en niets om zielig te vinden. Al weet ik dat veel mensen daar toch nog anders over denken.Vaak niet eens bewust. En met dat gegeven denk ik dan weer (te ver?) door; waarom is het nodig dat zo’n kind met opa op stap gaat om zieltjes te winnen voor zijn eigen geloofsovertuiging? En misschien draaf ik wel door hoor. Wellicht is het een hartstikke leuk uitje voor dat meisje om samen met haar opa langs alle deuren te gaan en foldertjes uit te delen. Maar ergens moet ik dan weer denken aan het keffertje, het kloteweer en het zoontje met de voetbalplaatjes. Emotionele chantage in de vorm van ‘ooh-wat-zielig’. Niemand zal het in dit geval openlijk laten blijken, maar het kan werken. Je gooit toch niet zomaar de deur dicht voor een oude man en dat kind? Iets wat een Jehova’s getuige vast wel eens overkomt. Ik vond het een beetje een guerrillatechniek. Guerrillahova’s. Een beetje sneaky. Kan er niet helemaal de vinger op leggen.

De Neger in het Wit pakt het anders aan. Als je wel eens op City Plaza of het Utrechts Centraal Station komt, ben je hem misschien wel eens tegengekomen. Deze man met de kale kop is van top tot teen in het maagdelijke wit gekleed. Een stijlvol pak, nette witte leren schoenen. Zelfs zijn wandelstok (staf?) is spierwit. En hij had ook nog eens een boodschap.

Deze man kwam het woord van god brengen. Tweemaal kwam ik hem tegen tot nu toe. De eerste keer dat ik hem zag, fascineerde hij me mateloos. Ik was met een vriend rond aan het lopen in het winkelcentrum toen hij naar ons toekwam en ons aansprak. Normaal probeer ik altijd vieze zwervers, studenten die gratis kranten proberen aan te smeren of potentiële mafkezen te vermijden. Deze man had in de laatste categorie kunnen vallen als hij niet zo rustig en relaxed naar ons kwam en begon te praten. Over zijn jeugd en de fouten die hij had gemaakt. Over hoe hij uiteindelijk tot inkeer was gekomen. De liefde voor god. En dat het voor ons ook nog niet te laat is. Wat ik eigenlijk wel een beetje nare implicatie vond, alsof hij er van uit ging dat we een stel afvalligen waren. Maar dat zullen godsdienstige fanataci van de meeste mensen wel vinden denk ik dan maar.

Ondanks zijn zwart-witte voorkomen was de man een kleurrijke verschijning. Kleurrijk genoeg om mijn aandacht voor een tijd vast te houden, te praten en zijn boodschap over te brengen. Hij had er geen keffertje voor nodig, geen kind met voetbalplaatjes, of andere guerrillatechnieken. Zwervers, collecteurs en religieuze boodschappers: neem een voorbeeld aan deze man. Ga uit van eigen kracht en doe iets origineels om je doel te bereiken. En laat de keffertjes achterwege.

Één ding is wat mij betreft zeker: als de Messias weer op aarde is, heeft hij genoeg aan een hemelwitte outfit en een staf. De rest komt dan wel vanzelf.

Duss....

By LuNaTiC on Monday 9 November 2009 11:36 - Comments (15)
Category: -, Views: 2.750

hier ga ik misschien later wel bloggen B)

Hoera, weer een nieuwe internetvervuilende nietszeggende blogpost *O*